Reinhilde Jacobs

STRESZCZENIE

Dalej niż CBCT

Obrazowanie to najważniejsze narzędzie diagnostyczne w stomatologii. W wielu krajach co najmniej jedna czwarta wszystkich rentgenowskich obrazów diagnostycznych w radiologii to badania z zakresu radiologii stomatologicznej i szczękowo-twarzowej. Do dziś dziedzina ta opiera się przede wszystkim na obrazach dwuwymiarowych. Jednak coraz częściej dwuwymiarowe obrazy diagnostyczne w praktyce stomatologicznej są ucyfrowione, co pozwala na połączenie danych pochodzących z różnych źródeł i ich dalszą analizę w odpowiednim oprogramowaniu komputerowym. Ponadto, od czasu wprowadzenia na rynek pierwszego aparatu tomografii stożkowej CBCT w latach 90., liczba instalacji tych tomografów gwałtownie rośnie. Relatywnie niska cena, niewielkie rozmiary i prostota obsługi sprawiają, że stomatologiczny tomograf stożkowy CBCT to aparat, który każdy stomatolog w obecnych czasach chce mieć. Obecnie na rynku europejskim dostępnych jest ponad 80 typów urządzeń, a ten gwałtowny wzrost liczby aparatów doprowadził do powstania luki między danymi z piśmiennictwa a dostępnymi urządzeniami. W istocie wyniki badań naukowych przeprowadzonych na jednym typie aparatów CBCT mogą nie nadawać się do automatycznego zastosowania do innych urządzeń. Duże rozbieżności w zakresie dawki efektywnej promieniowania jonizującego oraz jakości otrzymywanych obrazów diagnostycznych sprawiają, że dla prawidłowego ich użytkowania konieczne są optymizacja oraz uzasadnienie wykonywania badań. Wskazania do tych badań są szerokie i nie ograniczają się wyłącznie do aspektów diagnostycznych CBCT. Dane trójwymiarowe mogą pomóc w planowaniu chirurgicznym oraz wpływają na przebieg samego zabiegu chirurgicznego poprzez druk trójwymiarowy (3D) lub nawigację śródoperacyjną. Cyfrowe dane dotyczące pacjenta mogą pozwolić na wirtualne planowanie leczenia nie tylko w trzech, ale i w czterech wymiarach. Obecnie dotyczy to ortodoncji, chirurgii ortognatycznej, chirurgii rekonstrukcyjnej, endoskopowej chirurgii zatok obocznych nosa, autotransplantacji zębów, chirurgii przyzębia oraz pogrążania implantów stomatologicznych. Dzięki drukowi 3D opartemu na danych z badań CBCT powstają plastikowe i metalowe aparaty dopasowane indywidualnie do potrzeb danego pacjenta, a w dalszej przyszłości proces ten ulegnie dalszej ewolucji w kierunku tzw. biodruku (bioprinting). To może zrewolucjonizować wszystkie dziedziny chirurgii i dotyczy druku żywych tkanek (rusztowania i materiały bioresorbowalne), co pozwoli na wejście w zupełnie nową erę (drukowanie zębów, drukowanie tkanki kostnej, uzupełnianie ubytków tkanek związanych z wadami wrodzonymi lub defektami pooperacyjnymi).

Reinhide Jacobs    
Prof. Reinhilde Jacobs
Studia stomatologiczne ukończyła w 1990 roku. Doktorat w zakresie nauk stomatologicznych obroniła w roku 1993 na Uniwersytecie w Leuven w Belgii. W 1996 roku uzyskała specjalizację w dziedzinie periodontologii (Uniwersytet w Leuven), a w roku 2002 tytuł magistra w zakresie radiologii stomatologicznej  (Uniwersytet w Londynie). W ramach stypendium otrzymanego na lata 1994-1995 r. prowadziła badania podyplomowe w Zakładzie Ortopedii w Göteborgu pod kierunkiem prof. B. Rydevik w Salghrenska Sjukhuset oraz w Instytucie Biotechnologii Stosowanej pod kierunkiem prof. P-I Brånemarka (Uniwersytet w Göteborgu).
Profesor tytularny na Uniwersytecie w Leuven oraz profesor wizytujący w Dalian Medical University w Chinach. Koordynator grupy badawczej OMFS-IMPATH Research Group (www.omfsimpath.be) w Zakładzie Obrazowania i Patologii,  odpowiada także za badania naukowe, kształcenie i działalność kliniczną w zakresie radiologii stomatologicznej i szczękowo-twarzowej jako Kierownik Ośrodka Radiologii Stomatologicznej i Szczękowo-Twarzowej. Sekretarz Generalny International Association of DentoMaxilloFacial Radiology, była Prezydent European Academy of DentoMaxilloFacial Radiology. Członek zarządu European Association Osseointegration (EAO) i Belgian Association of Oral Implants. Redaktor działów tematycznych czasopism “Clinical Oral Investigations”, “European Journal of Oral Implantology” i “Oral Radiology”, a także członek kolegiów redakcyjnych czasopism naukowych „Clinical Oral Implant Research”, “Journal of Oral Rehabilitation”, “Imaging Science in Dentistry” oraz “Oral Surgery Oral Medicine Oral Pathology Oral Radiology”. Otrzymała grant naukowy D Collen Research Travel Award (1994), nagrodę dla młodych badaczy IADR Young Investigators Award (1998) oraz nagrodę Belgian Joachim Award w dziedzinie stomatologii (1999). W 2013 roku nadano jej tytuł Doktora Dr Honoris Causa na Uniwersytecie Medycznym i Farmaceutycznym im. Iuliu Hatieganu w Cluj-Napoca w Rumunii. Bierze udział w wielu interdyscyplinarnych i wieloośrodkowych badaniach naukowych, ze szczególnym uwzględnieniem fizjologii i diagnostyki obrazowej implantów stomatologicznych. Brała czynny udział w projektach europejskich, takich jak Minosquare, Osteodent, SedentexCT (www.sedentexCT.eu), obecnie koordynuje projekt Dimitra poświęcony ochronie radiologicznej pacjentów w wieku rozwojowym (Euratom Operra). Autorka i współautorka 5 podręczników oraz ponad 220 publikacji naukowych w recenzowanych czasopismach o zasięgu międzynarodowym, jak też licznych wykładów na zaproszenie oraz publikacji w innych czasopismach i książkach.